δεν εχω μυστικα να μοιραστω με καποιον. Εχει κολλησει η ζωη στα χερια μου σα ζυμαρι. Ενα μειγμα απο αγαπες που ληξαν ανορθοδοξα. Απο φιλιες που σβησαν στα χαμενα. Εχει φυγει η σκληραδα απο πανω μου. Ειμαι υπερευαισθητη, πια. Ακομα κι απο το τιποτα. Κλαιω. Μονο. Ενας χρονος περασε κι ειμαι απλα στο κρεβατι. Εχει βουλιαξει το στρωμα. Ενα αποτυπωμα σιωπης. Που κ που βγαινω. Ευωδιαστη. Χαμογελαστη. Αγερωχη. Επειτα, γυρνω εδω και κλεινομαι στην σπηλια μου. Ως που να ερθει η ωρα να ξανασκεφτω. Να ξαναμιλησω. Να ξαναζωγραφισω. Να ξανακουσω μουσικη με τα ακουστικα κολλημενα στα αυτια κι ενα βιβλιο συντροφια. Να βγω στον ηλιο. Να περπατησω. Να τριγυρισω. Να αραξω. Να χαμογελασω. Για τα ασημαντα που καναν να νοιωσω αδεια. Νομισα πως θα πεθανω απο τον πονο. Για μια στιγμη. Για οσο κραταει ενας χρονος. Φοβηθηκα. Δε μπορω να σας ικανοποιω ολους. και τωρα πια, Δεν σε θελω, ρε
Αθήνα, 2020
