Καμια φορα, τα κανεις ολα σκατα. Επειδη, ησουν σκατα. Και ξεκινας να λες να λες, και στο τελος και αισθανεσαι οτι εχεις μιλησει για μια εβδομαδα κι ολα ακομα σκατα. Ο καθε ανθρωπος ξοδευει την ζωη του οπως επιθυμει. Μαλιστα, κυριοι. Ετσι ειναι, κι αυτη ειναι η μοναδικη αληθεια.
Κατα τους περασμενους χρονους ημουν ενα μυδι. Απο χθες οχι. Νομιζεις πως συμμαχεις με τη φυση με σκοπο το καλο, ξερεις... για τη νομοτελεια, κι ετσι και στο τελος διαπιστωνεις πως εσυ δεν εισαι πουθενα. Εξοστρακιστηκες. Ετσι απλα. Ειχες υποβληθει σε μια υπνοβατικη κατασταση της οποιας ο υπαιτιος ησουν εσυ ο ιδιος. Πουτσες μπλε... ανθισμενα λιβαδεια. Να περπαταμε χερι χερι. Να αραζουμε στη βεραντα με το κρασακι μας. Με μια ηρεμια ολα, χωρις βιασυνη και φωνες... Και να αλλαζεις πατριδες. Και να γιορταζεις γενεθλια, επετειους, ευτυχισμενες στιγμες. Να λες "εχω ολο το χρυσαφι του κοσμου".
Ξαφνικα ανακαλυπτεις
πως
η ζωη
ειναι επισης γεματη απο
ραγισμενες καρδιες
και σκυθρωπους ανθρωπους
κατω απο τη βροχη
πως εκει που εδωσες το φιλι σου και το εμπιστευτηκες, να το κραταει καλα κλεισμενο σε ενα ομορφο σεντουκακι, τ' απαρνηθηκε και πηρε το φιλι μιας αλλης.
(εσυ ο ιδιος που με την παλαμη σου, χαιδευες τα μαλλια μου κατι βραδυα με ερωτα
εσυ ο ιδιος με προδοσες.)
Ειμασταν δυο ευτυχισμενοι εραστες
δυο κοτσιφες ζευγαρι
και τωρα η μονη μου σωτηρια ειναι ο πονος.
Δεν υπαρχεις πια.
Les Tenebres du dehour
η ελευθερη υπαρξη μου
ουτε να επιβαλλεις, ουτε να επιβαλλεσαι
να αποπλανεις κι οχι να παραπλανεις
ακους;
