σημερα, οι ζωγραφοι, οδηγουμαστε, φυσιολογικα και, ας πουμε, διαισθητικα, σε μια ερευνα νεων πιθανων μετρων του χωρου. Το σημερα, βεβαιως, το οριζουμε ως: "Τα τελευταα 100 χρονια". Στο λεξιλογιο θα το λεγαμε τεταρτη διασταση. Αναπαριστα την απεραντοσυνη του χωρου, η οποια διαιωνιζετε προς ολες τις διαστασεις με μια κινηση καθορισμενη. Αυτος ο χωρος, λοιπον, ο καθορισμενος, παροτι ειναι ουσιαστικα η διασταση του απειρου, ειναι που δινει την πλαστικοτητα στα αντικειμενα. Οταν εισαι ιμπρεσιονιστης, ομως, ολες αυτες οι διατυπωσεις σε φερνουν σε μια αβολη θεση. Το χρωματικο παιχνιδι της φυσης, που συνθετεται στον αμφιβληστροειδη χυτωνα, ειναι το ενδιαφερον και μενεις εκει. Αγνοεις το μυαλο. Παροτι ολα γινονται μεσα στο κεφαλι σου. Σε κερδιζουν οι αντιθεσεις, τις οποιες αποδιδεις χωρις καμια μηξη χρωματων. Τα τοποθετεις με γενναιες πινελιες το ενα διπλα στο αλλο. Κι αυτο οχι λογο κανονων, αλλα γιατι αντιλαμβανεσαι καλυτερα το φως και την σκια. Κι ενω συνθετεις, στην ουσια γινεται μια ευφυης αποσυνθεση νομων και κανονων. Το αποτελεσμα ειναι ενα συναισθημα παλλωμενης διαφανης φωτεινοτητας. Προσπαθεις δλδ να μετασχηματισεις, αλλα ουσιαστικα εναντιωνεσαι. Ειναι αρμονία και ιδεολογια, ταυτοχρονα. Η δραση αυτη του ζωγραφου ειναι το αντιδοτο μιας κρισης που εκδηλωνεται καθε καποια χρονια στην ευρωπη. Το αντιδοτο της θετικιστικης συμπεριφορας που στοχο εχει να σβησει την ταραχοποιο δραστηριοτητα ωστε να εμποδισει τον ανθρωπο να μετασχηματιστει σε πολιτικο ον. Για να τελειωνουμε με τις θλιβερες παγιδες, λοιπον, πρεπει να παψει ο ενθουσιασμος του ηλιθιου. Κι επειδη οι τεχνες, εχουν περισσοτερα πραματα να μας δωσουν περα απο το να
καλλιεργησουν την αισθητικη μας, εμπιστευτειτε τα παιδια σας σ' αυτες.
Eτσι θα διαλυθουν οι βλαβερες αστικες κοινωνιες του μηδενισμου, της μετριοτητας, του ωχαδελφισμου, της ανισοτητας, της ανελευθεριας.
Ας αφησετε επιτελους τα παιδια ελευθερα να παιξουν κατω απο τι κληματαριες, να τραγουδουν και να λεν αστεια.
