γι' αυτό κι εγω αποφευγω τις σχέσεις-δεσμούς....
Γιατί, τελικά, ο άλλος δεν ήταν το τρελλό γκομενάκι που θα με αποπλανήσει, αλλά εκείνος που με παραπλάνησε από την κάθε είδους μιζέρια και ημίμετρο που μπορούσε να σέρνει μαζί του...
στα συναισθήματα, στα πάθη, στα λεφτά, στο χαμόγελο. Που αντί να φωνάξει και να τα διαλύσει, μια μόνο φορά, όλο μουρμουρίζει. Που γατζώνεται από μένα ξεχνώντας τους φίλους του, την ζωή του. Που πλένεται για να μην μυρίζει, αντι για να μοσχομυρίζει. Που ξεχνάει πως τον γνώρισα όμορφο και όχι απλά συμπαθητικό. Που λέει ψέμματα, αντί να πλάθει μια ιστορία. Που λέει πως μοιράζεται μαζί μου την ζωή του, την ψυχή του, το κορμί του, ενω εγω ήθελα να μου τα προσφέρει όλα αυτά. Που δεν έχει πάθη, γιατί όλο του το είναι του το πήρε ο τζόγος. Που όταν δεν καταλαβαίνει τον σαρκασμό στις λέξεις μου, το παίζει σοβαρός, αλλά τελικά το κενό του το μυαλό δεν έχει καταλάβει τίποτα. Που' ναι κουτόπόνηρος κι όχι ξύπνιος. Που αισθάνεται άνετα ακούγοντας πως έχω άνδρες φίλους, γιατί έτσι με γνώρισε, αλλά όταν μιλάω μαζί τους ή τους βλέπω, τους λέει γαμιάδεs μου και προσβάλει τον εαυτό του, απλά γιατι ήταν υποχρεωμένος να το κάνει, για να μην τον πούνε μαλάκa. Που ξάφνου γούσταρα να πηδnχτούμε σ' ένα ασανσέρ, έτσι... γιατί απλά με άναψε, κι είπε: "όχι τώρα μας βλέπουνε, να κανονίσουμε να έρθουμε το βράδυ..."
Να θεωρεί δεδομένο ότι επείδη μαγείρεψες μια φορά (και ήταν μπροστά και σε καμάρωνε), έφαγε, χόρτασε και ευχαριστήθηκε, πρέπει να το κάνεις κάθε μέρα... γιατί έτσι πρέπει.
Που το έπαιξε άνετος όταν του είπα ότι δεν θέλω να γνωρίσει το παιδί μου και τώρα το ξεχνάει.
Χαλιέμαι, όταν ενώ εγώ γουστάρω τις αρρωστημένες καταστάσεις, εκείνος ψάχνει για υγιείς σχέσεις...
Που ενω εγω ήθελα να είμαι η ερωμένη του κι εκείνος ο εραστής μου, εκείνος ήθελε γάμο.
Που δεν αφήνει να αναπνεύσω, να ζήσω. Που με πνίγει... που δεν με νιώθει όταν χαμμένη στα πάθη μου του γυρνάω την πλάτη. Που δεν καταλαβαίνει τις έξεις μου ως... ηρωϊκά κατορθώματα. Που του είπα πως είμαι ερωτευμένη μαζί του... Που όταν του ζήτησα, τον παρακάλεσα, να μην με κρίνει, εκείνος επεσε πάνω μου να με φάει. Που διάολε, δεν καταλαβαίνει πως ναι θέλω έναν άνθρωπο δίπλα μου, αλλά όχι πάνω από το κεφάλι μου.
Πως θέλω έναν άνθρωπο μέσα μου, αλλά όχι μέσα στις λέξεις μου. Πως θέλω έναν άνθρωπο να σκεπάσει το κορμί μου με το δικό του, αλλά όχι να το καλύψει τόσο που να μην υπάρχει πια.
Γιατί, τελικά, ο άλλος δεν ήταν το τρελλό γκομενάκι που θα με αποπλανήσει, αλλά εκείνος που με παραπλάνησε από την κάθε είδους μιζέρια και ημίμετρο που μπορούσε να σέρνει μαζί του...
στα συναισθήματα, στα πάθη, στα λεφτά, στο χαμόγελο. Που αντί να φωνάξει και να τα διαλύσει, μια μόνο φορά, όλο μουρμουρίζει. Που γατζώνεται από μένα ξεχνώντας τους φίλους του, την ζωή του. Που πλένεται για να μην μυρίζει, αντι για να μοσχομυρίζει. Που ξεχνάει πως τον γνώρισα όμορφο και όχι απλά συμπαθητικό. Που λέει ψέμματα, αντί να πλάθει μια ιστορία. Που λέει πως μοιράζεται μαζί μου την ζωή του, την ψυχή του, το κορμί του, ενω εγω ήθελα να μου τα προσφέρει όλα αυτά. Που δεν έχει πάθη, γιατί όλο του το είναι του το πήρε ο τζόγος. Που όταν δεν καταλαβαίνει τον σαρκασμό στις λέξεις μου, το παίζει σοβαρός, αλλά τελικά το κενό του το μυαλό δεν έχει καταλάβει τίποτα. Που' ναι κουτόπόνηρος κι όχι ξύπνιος. Που αισθάνεται άνετα ακούγοντας πως έχω άνδρες φίλους, γιατί έτσι με γνώρισε, αλλά όταν μιλάω μαζί τους ή τους βλέπω, τους λέει γαμιάδεs μου και προσβάλει τον εαυτό του, απλά γιατι ήταν υποχρεωμένος να το κάνει, για να μην τον πούνε μαλάκa. Που ξάφνου γούσταρα να πηδnχτούμε σ' ένα ασανσέρ, έτσι... γιατί απλά με άναψε, κι είπε: "όχι τώρα μας βλέπουνε, να κανονίσουμε να έρθουμε το βράδυ..."
Να θεωρεί δεδομένο ότι επείδη μαγείρεψες μια φορά (και ήταν μπροστά και σε καμάρωνε), έφαγε, χόρτασε και ευχαριστήθηκε, πρέπει να το κάνεις κάθε μέρα... γιατί έτσι πρέπει.
Που το έπαιξε άνετος όταν του είπα ότι δεν θέλω να γνωρίσει το παιδί μου και τώρα το ξεχνάει.
Χαλιέμαι, όταν ενώ εγώ γουστάρω τις αρρωστημένες καταστάσεις, εκείνος ψάχνει για υγιείς σχέσεις...
Που ενω εγω ήθελα να είμαι η ερωμένη του κι εκείνος ο εραστής μου, εκείνος ήθελε γάμο.
Που δεν αφήνει να αναπνεύσω, να ζήσω. Που με πνίγει... που δεν με νιώθει όταν χαμμένη στα πάθη μου του γυρνάω την πλάτη. Που δεν καταλαβαίνει τις έξεις μου ως... ηρωϊκά κατορθώματα. Που του είπα πως είμαι ερωτευμένη μαζί του... Που όταν του ζήτησα, τον παρακάλεσα, να μην με κρίνει, εκείνος επεσε πάνω μου να με φάει. Που διάολε, δεν καταλαβαίνει πως ναι θέλω έναν άνθρωπο δίπλα μου, αλλά όχι πάνω από το κεφάλι μου.
Πως θέλω έναν άνθρωπο μέσα μου, αλλά όχι μέσα στις λέξεις μου. Πως θέλω έναν άνθρωπο να σκεπάσει το κορμί μου με το δικό του, αλλά όχι να το καλύψει τόσο που να μην υπάρχει πια.
