30.5.18

Μιά Ανάμνηση

καπου
αναμεσα στις λεξεις κρυμενη ειμαι κι εγω
Δεν θα με δεις ποτε. Ποτε δεν θα με αναγνωρισεις
Σμιλεμενη στην ψυχη θα επιδειωκω να μεινω, παρα μεσα στο μυαλο σου. Μια θολη εικονα, μια μνημη με ψυχη
Ακουσε με, κοιταξε με
Σε ψαχνω
Ειμαι εγω. Μια οπτασια και μιας πλανης φως κι ας μενω μεσα στο σκοταδι κι ας με θελεις σκια
Ακου. Τα δενδρα θροΐζουν. Κοιταξε τα συννεφα να λειωνουν στους καπνους... Η εικονα μου ειναι εκει, μεσα.
Ακου με. Σου ψιθυριζω.
για
εκεινο το φιλι, το τρυφερο, το μονο.
Σου αρεσε να ρουθουνιζες διπλα στο δερμα μου
Οκτω η ωρα. Παλι.
μιλα μου, οπως να συνεχιζε ο χρονος, οπως σαν να μην διακοπηκε ποτε.
Κοιτα με. Παρε με.
Μη μ’αφησεις, κι ας κανω τα παντα για να φυγεις
Θα με δεις... Θα με αναγνωρισεις.
see my true reflection