2.9.16

Θυμισεις

εχουν ευχαριστα κανει καταληψη  στο μυαλο. Εχθες, ανοιξε το νυχτολουλουδο. Θυμηθηκα τον Κωνσταντινο. Αραγε, ειναι ακομα με τη Μαριαννα του; Μου λειπει η θαλασσα. Βουτια απο το δεξι βραχο στην Ακεφαλο. Κανεις δε θα ηταν κατω απο το δενδρο, το ενα κ μοναδικο.   Μεσογειος. Ακατανοητη. Υπεροχη. Ο Γιαννης φαινεται ευτυχισμενος. Εχω καιρο να του μιλησω. Παντα τον σκεφτομαι, ομως, κ τον αγαπω. Η Λιλη. Αυτο το υπεροχα καταπληκτικο πλασμα. Ιατρος, πια. Ο Μαξ, ο σκυλος, τον ειδα σημερα κουτσο. Μου κουνησε την ουρα. Ηρθε διπλα, ξαπλωσε ανασκελα να του δωσω μερικα χαδια. Η γειτονια δεν αλλαξε καθολου. Μονο οι ελιες ψηλωσαν. Εφτασαν στον ουρανο. Το πεζοδρομιο χαλασε. Ειμαστε 2 χρονια εκτος Ελλαδας, για πολλοστη φορα, αλλα παντα εδω ειναι η βαση μας. Εδω ειναι το σπιτι μας. Δε θα μπορουσα ποτε να σκεφτω, οτι θα υπαρξει μηνας που δε θα κανω τρανσφερ το ποσο για το ενοικιο αυτου του σπιτιου... Ειναι κατι σαν ασφαλεια. Τι στο διαολο... γερναω. Να' σαι καλα, Σ. Τ.
Αυτες τις μερες που θα ειμαστε εδω με τον πιτσιρικα τον μεγαλο, οι υπολοιποι εφυγαν μετα τις διακοπες, ωστε να συναντησει τους φιλους τους, δε μπορω να μαγειρεψω. Ειμαι σιγουρη οτι θα θελησει να φαει σουβλακια και ξερω κ ακριβως απο που! Να δω εγω τι θα φαω!!! 

1 comment:

call girls said...

Πεινασα με αυτα και με αυτα