1.2.15

That Lady

Η κυρια βρισκεται σε τελμα. Δε μπορω να διαβασω. Δε μπορω να ζωγραφισω. Δε μπορω να φωτογραφισω. Δε μπορω να τραγουδισω. Ουτε να μαγειρεψω δε μπορω.
Τι κανω, λοιπον;
Τιποτα.
Προσπαθω να σκεφτω. Το μυαλο μου βρισκεται στο κενο. Χανω τις σκεψεις μου.
Προσπαθω να τις τακτοποιησω. Αντε ξεκινω να γραψω. Δεν θυμαμαι τι σκεφτηκα. Δε θυμαμαι γιατι ξεκινησα να γραφω. Βγαινω στη βεραντα. Αναβω ενα τσιγαρο. Τιποτα. Κενο.
Σκατα.
Κοιταζω τον σκυλο. Μιλα, ρε του λεω. Πες κατι. Τιποτα

Κραταει την κεφαλα του κατω. Με κοιταζει στραβα. Προσπαθει να καταλαβει;

Αναβω ενα τσιγαρο. Καιγεται ανησυχο αναμεσα στα δυο μου δακτυλα. Στριβω το επομενο. Το ρουφαω ολο.

Κατρακυλω μεσα σ' ενα πονο. Κατι καιγεται μεσα στο στηθος μου. Ποναει το κεφαλι μου. Κομματιαζονται οι σκεψεις. Τις ξεχνω

Συννεφα. Κοινωνικη κριση. Το χαρτι αδειο ακομα. Το στυλο μετεωρο στο χερι μου. Προσπαθω να κανω μια σκεψη. Η αρχη δεν γινεται ποτε κι εγω μενω εκει αποχαυνωμενη να κοιταζω το κενο.

Οι πολιτικες εξελιξεις με ξεπερνουν. Οχι γιατι γινεται κατι το συγκλονιστικο. Η στασιμοτητα του τιποτα με ενοχλει. Ωσπου με οδηγει στην παραιτηση. Με εξουσιαζει πια

Η κατηφορα δεν εχει τελειωμο. Στασου, λεω


1 comment:

Anonymous said...

mygdala