10.2.14

Μια Κανονικη Μερα

κι ολα ηρθαν παλι μεσα στο κεφαλι μου. Ηρθαν. Μπαστακωθηκαν. Δεν μ' αφηνουν ν' αναπνευσω παλι αυτα τα ολα. Τα ολα που με περιτριγυριζουν καιρο τωρα κι απο παντα. Τ' ονομα μου ηταν η πρωτη λεξη που ειπα στη ζωη μου, μα ευχομαι να μην ειναι η τελευταια. Στα τελευταια μου θα θελα να 'χω να πω κι αλλα ονοματα. Θα θελα να χω να πω πολλα.
Παμε παλι απ' την αρχη. 
Ηρθαν ολα μεσα μου παλι, που λες. Λογιων-λογιων εγνοιες. Ανυποφορα συναισθηματα. Παρανοικες σκεψεις. Αραγε οταν θα πεθανω θα θυμαται καποιος το ονομα μου; Νατος. Ηρθε κι ο θανατος. Μεσα στις κουβεντες μου. Αγαπω τα πουλια γιατι πανε οπου θενε. Αγαπω τα ασημενια βραδυα, γιατι μυριζουν σαν τα γιασεμια. Αγαπω τους ηλιους που 'ρχονται καθε πρω, γιατι θυμιζουν καποιες μεθυσμενες κυριακες.
Εχει μπει ενας διαβολος μεσα στο κεφαλι μου. Μου τριβελιζει τα σωθικα. Μια σκεψη αναιτια, που γινε τις τελευταιες μερες φοβος. 
Αυτη τη χρονια θα γινουν τραγικα γεγονοτα. Ειμαι σιγουρη πια. Τ' ονειρα μου το λενε καθε βραδυ. 
Ξερεις οτι μισω τα οπλα;
Δε μπορω να συγκεντρωθω. Το μυαλο μου στροβιλιζεται. Εχω μια λεξη στο μυαλο κι αμεσως την ξεχνω. Σηκωνω το χερι μου να παρω κατι, κι εκεινο μενει μετεωρο. Κοιτω εξεταστηκα πανω στο γραφειο... αλλα τιποτα. 
Εκανα το λαθος μερικες μερες στη σειρα να ανοιξω την τηλεοραση. Παραλογισμος.
Ανοιξα το ραδιο και ακουγα μονο διαφημισεις.
Βγηκα στη βεραντα να δω την φασολια κι ειχε ξεραθει.
Σηκωσα το πουκαμισο να σφιξω την ζωνη μου κι εκεινη ειχε χαθει.
Καθησα κατω απο την ελια να ξαποστασω, κι η σκια εγειρε παραδιπλα.
Μεχρι και η καλτσα στο ποδι μου γυρισε τα πανω κατω.
Ωσπου αποφασισα να μη βγαινω απο το σπιτι. 
Εχω μερες να βγω. Εκεινος εχει μερες να φανει. Ειναι σ' αλλη χωρα. Ειναι σ' αλλη ηπειρο. Θα ριξω αναθεμα στον καιρο. Γαμω τα χιονια, τον παγο. Γαμω και τις αποστασεις.
Μολις, κλεισαμε το τηλεφωνο. Μιλαμε συνεχεια. Η φωνη του με καθησυχαζει. Με ηρεμει. Αλλα τον θελω κοντα μου. Δε μπορω τουτη την μοναξια. Λειτουργω οπως ενα καλοκουρδισμενο ανθρωπακι. Κι οταν ολα στο σπιτι ησυχασουν, λυνομαι. Βυθιζομαι στη θλιψη. Δε θελω να μιλω σ' ανθρωπο. Ουτε σε ζωο. Δεν θελω να βλεπω κανεναν. Ουτε τα κουτσικα. Οτι διαβαζω το ξεχνω αμεσως. Μου λειπει. Δλδ, για την ακριβεια, εχω δημιουργησει ενα κενο στη ζωη μου απο την απουσια του. 
Δε μ' αρεσει να'ναι μακρια. Σα να 'μαι αλογο χωρις ουρα. Οταν με την μπαντα του εχουν τα λαιβ, ειναι για λιγες μερες, Αλλα τωρα ειναι ηδη πολλες βδομαδες. Δε θυμαμαι να 'μαστε ποτε τοσο καιρο χωρια. Ειναι και που καθε γεναρη νοιωθω θλιψη απεραντη για τον Koen που φυγε απο τη ζωη. 12 χρονια, πια.
Ξυπνημα στις 07:30. Ανοιγω το παραθυρο. Ριχνω τις κουρτινες μπροστα. Βαζω ενα ρουχο πανω μου, μιας και αγαπημενη μου συνηθεια ειναι να κοιμαμαι με τα εσωρουχα. στρωνω το παπλωμα
Μπαινω επειτα σ' ενα ενα τα δωματια. Ξυπνω τα μικρα χωρις να τους μιλω, απλως ανοιγω τα παραθυρα. 
Πηγαινω στο μπανιο. Σαπουνιζω καλα τα δοντια, τη μουρη. Κοιτιεμαι στα πεταχτα. Τα μαλλια μου παντα πετανε. Κλεινω το φως που αναβε ολη νυχτα απεξω. 
Ετοιμαζω 3 γαλατα. Βαζω σε 3 παγουρια νερακι. Φτιαχω 3 σακκουλες με φαγια: σαντουιτσ μ' αυγο, γραβιερα, μαρουλι ή σπανακι, καροτο. Καμια φορα μεσα σε αυτες τις χαρτοσακκουλες βαζω μαζι και λιχουδιες, μουστοκουλουρα, σοκολατιτσες, κλπ. Καμια φορα... Τα αραδιαζω ολα στον παγκο της κουζινας. Στην συνεχεια ανοιγω τα δυο της τα παραθυρα, να μπει φρεσκος παγωμενος αερας. Να μυρισει το σπιτι αλλιως. Να μπει το φως. Ταιζω το ψαρακακακι το φαγανο. Ποτιζω το θυμαρι, τη ριγανη, το φασκομηλο, τη ματζουρανα, το δυοσμο, το δενδρολιβανο, ενα φυτο του οποιου τ' ονομα μου διαφευγει. Πλενω τα φλυτζανια που αδειασαν απο το γαλα. Κοιτω για μια στιγμη εξω απο το παραθυρο και λιγο πριν βυθοστω στις σκεψεις, αφηνω την κουζινα στην ησυχια της μετα την πρωτη πρωινη επελαση. Προχωρω στο υπολοιπο σπιτι. Ανοιγω ενα προς ενα τα παραθυρα. Κοιτω τον ουρανο. Παρατηρω το δρομο. Ακουω για κανενα περαστικο, αν φανηκε κανεις στη γειτονια. 
Φιλακια στη σειρα. Αντιο. Να στρωσεις τα μαλλια σε καμια κεφαλα. Να τεντωσεις καλυτερα το μπουφαν. Να τακτοποιησεις καλυτερα κατι που κεπεχει απο τις τσανταρες τις ριγμενες στην πλατη.
Να προσεχετε. Να στε καλοι. Κι η πορτα κλεινει ξωπισω.
Τοτε τσακωνω τον σκυλακο, αρπαζω το παλτο και κατεβαινωντας τις σκαλες του κουμπωνω τα κουμπια κια βαζω και το σκουφο. Γρηγορο τρεξιμο μεσα στο δασος. Μερικες καλημερες. Επιστροφη. Μπανιο. Ζεστο. Καυτο. Πρωινο για το γεροκουταβο. Πρωινο για μενα. Μερικα μανιταρια ψητα, ενα αυγο σκραμπλ, μια φετα ψωμι, που πρεπει να τρωω αν και δε μ'αρεσει, φρεσκια πορτοκαλαδα. Οτι πρεπει για να με κρατησει μεχρι την αλλη μερα το πρωι. 
Η ωρα 9:30. 
πανω κατω
Τοτε ειναι που προσγειωνομαι στα χαρτια, στα πινελα, στα προσχεδια, τα φιλμ...
4 ωρες για να εργαστω.
να αναπολυσω
να σκεφτω
να χαθω
να κουραστω
να νευριασω
να χαζεψω
να ενεργησω οπως θελω εγω
13:00 χμμμμ.... σημερα να φανε... Ας φτιαξω φρικασε. Κι ενα ταψι σαμαλι. Ας ζυμωσω ψωμι να το φουρνισω τ' απογευμα, να 'χουμε ολη τη βδομαδα. 
14:15 ολα ετοιμα
Καλωστα μουυυυ... που ειναι ο μεγαλος; 
Με τον γιωργο ερχονται σιγααα σιιιγαααα. Παλι στην μεση του δρομου φιγουρες μπρεικ ντανς κανανε. 
Αστους, μωρε.
Ελατε να σερβιρουμε, θα ρθει κι αυτος. Αντε να πλυνετε τα χερακια.
Μαμααααααα, ηρθεεεεεεε.
Να κοψουμε και φετουλα;
Τι κανατε σημερα; Ολα καλα; 
Και ποιο να πρωτοπαρει τη σειρα να πει;
Καλα καλα, φατε κι ολας. Καλο το φαγητο;
Μουρλια!
Αντε βρε γλυφτη.
Οχι, αληθεια.
Πλυθειτε κι αντε να ξεκουραστειτε μιση ωριτσα.

Κι ετσι κυλαει. Αλλα, αμα δεν ειναι εδω ο συντροφος σου, τι νοημα εχουν ολα αυτα; Τις πρωτες μερες που ειχαν αποκλειστει εκει, ουτε μιλησαμε, ουτε επικοιωνησαμε για πολλες ωρες. Κι αμα δεν ξερεις τι γινεται, σκεφτεσαι πολλα. Και πολλα και αλλα τοσα χωραει ο νους αμα θελει 
Απο ζωη μεχρι και θανατο.
Μα τωρα που σου τα εγραψα ολα τουτα, αισθανομαι πολυ καλυτερα. Αλλωστε οπου να ναι θα 'ρθει.
Θα 'ρθει ρε γαμωτο κι ολα θα ναι παλι καλα. Μονο να ειναι που σ' επριξα και σενα και τι φταις...

No comments: