6.10.12

Υβριδικό

Θα σου δωσω ένα λουλουδάκι,
και θα μου πεις πως μ' αγαπάς.

Θα σου δώσω ένα φιλάκι
για να σου πω πως σ' αγαπώ

Έτσι ξεκίνησε εκείνη η μέρα. Μετά ήρθε η καταιγίδα. Φύσημα 1/6... Έναν καρδιολογο. Κανένα διαθέσιμο ραντεβού. Κλάματα. Ντριιιιιν. Μαμά θα σας καλούσα. Σε παρακαλώ, πάρε τηλέφωνο τον Μ. πρέπει να δει τον μικρό. Όποτε μπορεί, ακόμα και τώρα. Γιατι; Τι εγινε; Το και Το. Μη στεναχωριέσαι, τίποτα δεν θα είναι. (μαμα, ξερω πως μόλις κλείσουμε το τηλεφωνο, θα κλάψεις πικρα και έντρομη θα πεις τα νέα στον μπαμπα. καλη μου μανούλα). Ντριιιιν. 18:00 σας περιμένει στο νοσοκομείο. Θα είμαστε εκεί με τον πατέρα σου. Φιλάκια. Μη στεναχωριέσαι. θα δεις τίποτα δεν θα είναι. Τόσα χρόνια όλο και κάτι θα είχε βρει κάποιος γιατρός. Να μη τρέχεις στο δρόμο. Να προσέχετε. Και μη καταλάβει τίποτα το παιδί. Ντάξει μπαμπά.

Παίρνουμε δρόμο. Ο Πάουλι είναι εξωτερικο. Τα παιδιά στιβαγμένα στο πίσω κάθισμα. Η εθνική άδεια. Ο δρόμος φευγει γρήγορα κατω από τις ρόδες. Οι ταχύτητες μεγάλες. Μουσική. Μπανάνες. Τσουρέκια. Καλαμπόκια ψητά. Μουσική. Νερό. Μουσική. Η θάλασσα πανέμορφη με αυτό το φως. Κοιτάχτε. Ησυχία. Κατουριέμαι, μαμάαα.

Ανεβαίνουμε ήρεμα τα σκαλιά. Το νοσοκομείο άδειο. Η ώρα 17:29. Αγκαλιές φιλιά. Τρόμος. Η εξετάση άρχισε. Ο μικρος με κοιτάζει μ' απορία. Είδε φαίνεται πως σκοτείνιασα. Η μητέρα μου διακριτικά αποχωρεί με τα δυο μικρότερα. Ο μπαμπάς μ' αγκαλιάζει στο σβέρκο. Αυτή τη φορά δε μ' ενοχλεί αυτή η κίνηση. Βγαίνει. Ξαφνικά βλέπω την μάνα μου δίπλα μου. Ο γιατρος κάνει αστεία στο παιδι. Έβγαλα το καινουργιο στηθοσκόπιο, του λέει. Εξετάζει. Με κοιτάζει... Κάνει αρνητικό νόημα. Κρατάω την αναπνοή μου. Ανοίγει το τζελ. Το τζελ το 'χει προμηθευτει ο ίδιος. Ο μικρός φρικάρει. Τι είναι αυτο; Θα πονέσω; Θυμάται την άλλη φορά. Ο καρδιολόγος του χαμογελάει. Τον πειράζει, όπως τα καλοκαίρια στη θάλασσα. Του λεει ότι θα δει ποιο κοριτσι είναι γραμμένο στην καρδιά του. Ο μικρός σουφρώνει. Δε τα αρέσει να συζητάει για τέτοια. Περνάει μισή ώρα. Μου λέει: Βγάλε από εκείνη τη σακκούλα χαρτιά να σκουπισεις το παιδί. Κι αυτά εσείς τα αγοράζετε; Δε με κοίταξε καν. Τι να απαντήσει; Έχει περάσει μια ώρα. Οι εξετάσεις προχωράνε με μηχανήματα ή με ψιλάψιση σ' όλο το σώμα. Με κοιτάζει. Μια χαρά είναι το παιδί. Ταύρος. Υγιέστατος. Όλα λειτουργούν άψογα. Τα μάτια γουρλώνουν. Τα μάτια βουρκώνουν. Α, ρε γιατρέ...

Γιατί; Έχω τίποτα; Όχι, αγαπούλα μου μικρή. Δεν έχεις τίποτα. Δεν άκουσες τον γιατρό; Ναι, αλλά εσένα γιατι γυάλισαν τα μάτια σου και κόμπιασε η φωνή σου; Αφου έχω συνάχι!! 

Στριμοχνώμαστε όλοι στ' αυτοκίνητο των γονειών μου, να κατέβουμε στο κέντρο της πόλης. Περπατάμε στο πεζόδρομο. Χαζέυω τον ουρανό. Μια βαθιά ανάσα

Ένα τραπέζι γεμάτο ροφήματα. Χαιρόμαστε όλοι. Μια πορεία περνάει απ'ο δίπλα μας. Πέρα στην πλατεία ακούω κι άλλα συνθήματα. Κοιτάζω μάυρες σημαίες. Οι μπάτσοι τριγύρω. Συνθήματα. Παίρνω τα παιδια απ' το χέρι και τραβάμε κατα κει. Μπροστα οι γονεις μου. Συνθήματα. Κι αλλα συνθηματα. Κι εγω αισθάνομαι ζωντανη.

2 comments:

Anonymous said...

kalh synexeia omorfia

Anonymous said...

koita na deis, eisai kai synaisthimatiki!