14.6.12

Γκαρίλες

Εχω βαλει τρεις φορες γκαριλες στα παιδια. Τις δυο τις έχει ακούσει ο νούμερο ένα, και μία ο νούμερο δύο. Η πιτσιρίκα, είναι ακόμα τεσάρων, την έχει γλυτώσει... προς το παρόν, γιατί δεν τη βλέπω καλά τώρα τελευταία.

Την πρωτη γκαριλα που εβαλα δεν θα την ξεχασω ποτε. Ο Ποσειδώνας έμεινε με ανοικτο το στομα! Ηταν καλοκαιρι; δεν θυμαμαι... θυμαμαι ομως οτι ηταν ηλιόλουστα. Ειμασταν ελλάδα. Μιλουσα στο τηλεφωνο, ηταν περιπου 6 ετων. Του ειπα να μεινει λιγο στο δωματιο τους και να κανει παρεα στον Απολλων, μαζι με την φιλη του την Δημητρα. Μετα απο ενα λεπτο γυρναω το κεφαλι μου, διοτι η ησυχια με ανησυχησε και ειδα τη φιλη του να χει σκισει με τις νυχάρες τις ενα τσουβαλακι με χωμα, που χα μολις αγορασει, και να το εχει σκορπισει στο εργαστηριο και στο παιδικο υπνοδωματιο. Σε όλο το παιδικο δωματιο, παντου ειχε χωμα. Και σ'ενα φρεσκο πινακα. Ετοίμαζα μια καινουργια εκθεση, και το βραδυ ειναι νυκτερινη εμπνευση. Ειναι απο εκεινες που κοιτας για μηνες ενα λευκο καναβατσο και η ζωγραφια σχηματιζεται αργα και σταθερη, καθε μερα, κομματακι κομματακι οπτικοποιώντας τα βαθυα σου ερεθισματα.
Εσυ τι θα κανες; Όχι, πες μου!
Αφηνω το τηλεφωνο, ζητώντας συγγνωμη ενα λεπτο απο το συνομιλητη μου, ουτε που θυμαμαι αν ηταν επαγγελματικο τηλεφωνημα ή προσωπικο, και κατευθυνομαι παιρνοντας παραλληλα ανασες βαθυες, προς το μερος τους. Στην αρχη ρωτησα τι κανετε εδω, αλλα πριν προλαβω να χω μια απαντηση, εβγαλα ενα λογιδριο με τετοια ενταση στη φωνη μου που θα την ζηλευε κι η Καλλας! Και έκλεισε με 2, 3, 4 βρισιδια αλα μπετονιερα!
Το ολο σκηνικο ισα που κρατησε 2 λεπτα και μετα αισθανομουν τοσο σκατα...μα τοσο σκατα!

No comments: