3.5.12

Οχι, Στις Εκλογες Της Αστικης δημο-κρατιας

δεν θα παω να ψηφίσω, σα να μην τρεχει τιποτα 
ισότιμη μ' όλους 
για να δώσω απάντηση σε ενα ερωτημα που δεν το έθεσα εγω 
δεν προκειται να στηρίξω κανένα διεκδικητή εξουσίας.

Δυο εβδομάδες ξενυχτάω για ν' ακούω, να διαβάζω, να κοιτάω, τα ελληνικα μέσα ενημέρωσεις και το πρωι να ετοιμάζω τα παιδιά και να τρέχω στην εργασία μου. Στην ελευθερη μου ώρα, πάλι ενημερώνομαι σχετικά μ' όλες τις παρατάξεις, τους υποψηφίους. Μου παρουσιάστηκε γι' άλλη μια φορά ένα πακέτο πολιτικής αναξιοπιστίας, κατασκευασμένο στα γρήγορα απ' ανάγκη, για να μ' ελέγξει και να με προτρέψει με την ψηφο μου να συγχωρήσω, να ξεχάσω. 
Προσπάθησαν στα Μέσα, να μ' αποπροσανατολίσουν, να με προπαγανδίσουν. Είδα, όμως, για άλλη μια φορά στα μάτια τους, στο τρέμουλο της φωνής τους, στις θεατρινίστικες χειρονομίες τους, στα κρυόκωλα αστειάκια τους, είδα να μ' εκλιπαρούν, γιατι η ζωή τους ολάκερη μετριέται με εκλογικά ποσοστά. 
Φάτε σκατά, την ώρα που μου δηλώνετε ότι είστε απλοί πολίτες. Αφού χαίρεστε που καταφέρατε να θέσετε τους εαυτούς σας στην τάξη των αρχόντων, την οποία τάξη δημιούργησαν οι προκατοχοι σας, στους οποίους τώρα δήθεν εναντιώνεστε, διψασμένοι για οποιαδήποτε μορφή εξουσίας.
Εσύ, υποψήφιε, είσαι αυτός που διαχώρισε την κοινωνία. Φοβισμένος τώρα στέκεις μπροστά μου στα στενά παραθυράκια, κι αντι να ασφυκτιάς που τα μέσα σε χαλιναγωγουν, τρέμεις μη βρεθεί κανείς να σε γκρεμίσει, την ίδια στιγμή που εσύ τα ισοπέδωσες όλα. Επείδη, λοιπόν, λαμόγιο ευπατρίδη, δεν ένοιωσα ποτε καταπιεσμένη, δεν με κατάφερες να καταρρακωθώ, ώστε να χάσω την δίψα μου για ζωή, σου λέω ότι το επομενό βήμα είναι η αναρχία. Ο κομμουνισμός πέθανε. Ας τελειώνομαι επιτέλους και με τη δημοκρατίας σας. Την ευοίωνη εκείνη μέρα που θα μας δεις στο δρόμο, να φοβηθείς. 
Γιατι ποτε δεν διαχώρησα τους ανθρώπους. Ποτέ δεν τους τοποθέτησα σε τάξεις, κατηγορίες, κλίμακες. Οι άνθρωποι είμαστε ίσοι. Οι άνθρωποι δεν είμαστε ίδιοι. 
Ναι, είμαι ρομαντική, αλλά ελεύθερη. 
Δεν θα πάψω να ψάχνω μορφές εκφρασεις για την αλληλεγγυη, την ισοτητα, την ελευθερία. Όραμα μου η κοινωνία χωρίς κράτος. Τ' όνειρό για τη δική μας εναλλάκτική κοινωνία, όπου όλοι συμμετέχουν ισότιμα στις διεργασίες τις κοινωνίας. Παρατήστε με, λοιπόν,με τις κούφιες δηλώσεις για δικαιοσύνη κι ελευθερία.
Ας πάψουμε πια να υποφέρουμε κι ας αγωνιστούμε.

Αλήθεια, τυχαίε αναγνώστη, ποιο ειναι το δικό σου όνειρο;

No comments: