22.3.12

Σημερα, Την Πρώτη Μέρα Της Άνοιξης

Τον ακούω να παίζει. Παραξενεύομαι. Ναι, ξέρω για το βιολί. 2 χρόνια μας είχε φάει τ' αυτιά. Πλέον είναι 17 μήνες που κάνει μάθημα. Απ' το Σεπτέμβρη του '10. Τεσπα, δεν είναι εκεί το θέμα. Tον ακούω να παιζει και συγκινουμαι, ρε παιδί μου. Είμαι εξω απ' το μουσικό σχολείο. Ακούγεται. Κανει μαθημα. Για μια στιγμή μου πέρασε απ' το μυαλό ότι είναι η δασκάλα. Αλλά δεν είναι. 50 λεπτά μάθημα 2 φορές την εβδομάδα. Η δασκάλα λέει ότι είναι καλός. Έχει φυσικό ταλέντο. Το δοξάρι δεν ακούγεται όπως τα πριόνια.
Πριν, 2 εβδομάδες έσπασε το ρετσίνι. Έπεσε κάτω κι έσπασε. Φάγαμε τους δρόμους να βρούμε το ίδιο. Το 'χαμε πάρει απ' την ελλάδα. Έκλαψε. Τον είδα κι ας το αρνήθηκε. Τον παρηγόρησα. Του είπα ότι έτσι κι αλλιώς θ'αγοράζαμε άλλο μιας κι εκείνο είχε φαγωθεί πια. Αλλά εκείνος, εκεί. Τίποτα! Επέμεινε ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Τώρα πήγε για πιπί. Είμαι σίγουρη δλδ, ότι γι αυτό πια δεν ακούγεται. Υποτίθεται ότι πήρα μαζί τον υπολογιστάκο για να δουλέψω όσο τον περιμένω. Αλλα δεν βλέπω να το κάνω. Είναι λίγο διαφορετικός ο αέρας από χθες. Σαν να τα γαμάει όλα η άνοιξη που 'ρχεται.
Ξαναρχίζει η μουσική. Ακούγεται ένα τσέλο μαζί. Οι ήχοι μπερδεύονται. Ανεβαίνω προς τα πάνω. 2ος όροφος. Στέκομαι στις σκάλες. Διστάζει. Σταματάει. Για 2 λεπτά ακούγεται αποφασισμένος. Γενναίο παίξιμο. Τέλος. Τον βάζω στην αγκαλιά μου. Του τρίβω τα μαλλιά. Μου χαμογελάει. Θα τον κεράσω ένα παγωτό.

1 comment:

Anonymous said...

ola gia ton proto!
:P :P :P :P :P :P :P :P :P