20.2.12

Βαζουμε Μπρος και Ξεκιναμε Για τους Ουρανους

O Paul αγόρασε την παρασκευη ενα τρομερο ζευγαρι παπουτσια. Είναι μαλακα, ισια, δλδ δεν σκεβρωνουν προς τα πανω, λεπτα, μαυρα. Πεντε ποντους πανω απο τον αστραγαλο και ειναι πολυ μυτερα, οχι ενοχλητικα μυτερα.


Να! Οπως αυτα, χωρις τις αγκραφες! Φοραει ρουχα "διαφορετικα", εξεζητημενα αλλα πανω του δεν φαινονται ετσι. Μοιαζουν να ειναι η συνεχεια του. (μετα απο τοσα χρονια, ειναι η πρωτη φορα που γραφω γι αυτον, ετσι απροκαλυπτα)

Εγω, απ την αλλη, εκανα τα μποτε μου. Μη φανταστεις πως φυτεψα κανα βυζι! Απο τις δυο μεχρι τις πεντε με περιποιηθηκαν θαυμασιοι επαγγεματιες, σ' ενα απο τα πιο γνωστα spa και πολυ το ευχαριστηθηκα.

Ξύπνησα στις επτα, εκανα καποια πραγματα και ξανακοιμηθηκα αλλες δυο ωρες, ως τις δεκα & μιση. Εφτιαξα ενα αφεψημα απο τσαι του μαλεβου και μαλοτηρα μαζι. Τι θεσπεσια μυρωδια! Πρωτα απο ολα ομως, Ντους. Ενα μαλακο λευκο παντελονι και μια μαλακη βαμβακερη τουνικ. Διαλογισμος. Είναι η καθημερινη μου αναγκη. Ν' ανοιξουμε τα τσακρα μας, να καθαρισουν και μετα να τα ξανακλεισουμε για να μην παθουμε καμια ζημια. Βαθια αυτοσυγκεντρωση,  σ'ενα οχι-αυτες-τις-μερες-καταφωτο δωματιο, για να ψαξω να βρω το αιθερικο μου σωμα. Ο διαλογισμος μ' εχει βοηθησει ιδιαιτερα με την υγεια μου. Παρ' ολα τα θεματα που απασχολουν το κορμι μου, παραμενω ηρεμη και θα λεγα ευτυχισμενη.

Ξεκινησα στις δωδεκα, νταν! Κρυο. Περασα πρώτα απο ενα μαγαζακι στoυς 10 δρομους, οπως συνηθιζουν χαζα να μεταφραζουν στα ελληνικά, αναμεσα στη Waverly Pl και τη Greenwich Ave. Είναι το three lives & company. Χαζεψα λιγη ωρα. Μυρισα τα βιβλια. Πηρα δυο, που μου κινησαν το ενδιαφερον, και συνεχισα για το κεντρο... αναψυχης!!!

Λίγο πιο κάτω, επι της Waverly Pl, αναμεσα Avenue Of The Americas και Gay St ειχα ραντεβου για τη μια. θελησα να φρεσκαρωτο τριχωτο της κεφαλης μου. Ειχαν μεγαλωσει ακαταστατα τα μαλλια μου. Ο ένας κομμωτης ειναι αυτο που λεμε ερωτευσιμος. Ειναι πολυ ευγενικος. Ειναι χαμογελαστος. Ειναι περιποιητικος. Του ζητησα να κανω αυτο που θελει. Αλλωστε με ξερει απο παλια. Τ' αφησε μακρια απο την κορυφη μεχρι πισω, φιλαρωντας τα. Εκοψε πολυ κοντα τα πλαϊνα, με φορα προς τα κατω και οχι προς τα πανω σαν  πεζοναυτης.  Δεν αλλαξε καθολου το φυσικο μου χρωμα. Ολα μαυρα.


Ταξι. Εφτασα.
Ακολουθησε ενα κλασσικο Ατμολουτρο. Κι αφου ηπια 2 ποτηρια νερο, για να αποκατασταθει η ισορροπια των μεταλλων... του μεταλλου..., θα σε γελασω, του σωματος μου, περασαμε σε ξεφλουδισμα με οξεα φρουτων. Ωραια, ηταν. Τα χαμαμ, τα σπα, τα μποτε, ρε παιδι μου, δεν μου ειναι αγνωστα πραγματα. Ειναι μικρες απολαυσεις που τις προσφερω στον εαυτο μου. Αλλα, οπως την παρασκευη δε μου 'χει ξανατυχει να το ευχαριστηθω τοσο. Οταν τελειωσα και με το πηλινγκ, μου εκανε ενας βαρυς τυπος μασαζ. Τα εσβησε ολα. Με τονωσε. Αιστανθηκα να ισορροπω. Δεν υπαρχει αυτο που εζησα. Μεσα σε μια μιση ωρα, εφυγε η ενταση ενος μηνα. Αυτο που μου εκανε ειναι λεει ενας συνδιασμος διαφορων τεχνικων. Δεν θυμαμαι πως μου το ειπαν. Καποτε εφτιαξα εναν πινακα σε δυο τελαρα ομοια, διαστασεων 80Χ160. Μια τυπισα με λευκα εσωρουχα, πανω σε φουρφουρενια παπλωματα, ανασκελα, κι ενας βαρυς χουντρουλιακας μπακαρας της εκανε μασαζ. Ο τοιχος στο βαθος, ειχε εναν πινακα σε δυο τελαρα με σπιτι, βουνα, θαλασσα ή λιμνη κι ενα αφυλλο δενδρο.

Ετσι καθαρη και ομορφη, εφυγα απο το bliss. Πηγα για τα νυχια μου σ' ενα ζευγαρι αφρικανογαλλων, φιλων του φιλου μου του yianni v.. Σμηλευτηκαν και χρωματιστηκαν μαυρα λαμπερα.



Μου περιποιηθηκε, αυτο το υπεροχο και αρμονικο ζευγαρι, και τα ποδαρακια μου. Αφου πρωτα μου προσφεραν μια φλυτζανα χαμομηλι, να ξεδιψασω. Μου τα χαιδεψαν, λοιπον, τα ποδάρια μου, μου τα αρωματισαν. Μου ομορφυναν τα νυχακια. Κοκκινα. Και γελασαν οι ανθρωποι με τα ροζ πατουσακια, οπως γελασε η μανα μου οταν τα ειδε σε μια παραλια της Μεγιστης πριν 5 (?) χρονια, που την πετυχαμε να φιλιεται περιπαθος με τον πατερα μου, ολος τυχαιως!
- Bébé! Bébé! φωναξε η μαυρη γαλλιδα
- Μπεμπέ και στα μουτρα σου, της ειπα ελληνικα, και χασκογελασε η πονήρο!


ολα ηταν υπεροχα
Τους εδωσα απο ενα φιλι κι εφυγα.
Ετσι ξεκινησα να βρω τ' αγορι σε μια τσαγιερη. Εκανα μια σταση στο δρομο να παρω δωρο στον ερωτα μου, ενα καινουργιο ζευγαρι απο τις αγαπημενες του μπαγκετες. Ενα ζευγαρι Buddy Rich (5A) με ξυλινο τιπ, τις οποιες ακουσα να παραπονιεται τηλεφωνικος σε καποιον, την Πεμπτη το βραδυ, οτι του εσπασαν.


Διοτι, πως γινεται να παψεις να νοιαζεσαι για τον ανθρωπο που αγαπας; Οταν εφτασα, ειχε ηδη βολευτει  σ'ενα τραπεζακι για δυο, στο βαθος. Τελικα δεν ηταν τσαγιερη. Παλι λαθος ακουσα. Ζητησα να πιω νερο με λεμονι κι εφαγα μια τεραστια empanadas... and it was awful
٩(●̮̮̃•)۶

1 comment:

Anonymous said...

Εχεις ακούσει που λένε ότι μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις;
mgr