27.12.10

Εκοψα Τα Μαλλιά μου

Περιεργούν οι γυναίκες όταν κόβω τα μαλλιά μου. Κοντά-κοντά. Παραξενεύονται και με κοιτούν καλά καλά. Χέστηκα, μα την αλήθεια. Τρίχες είναι. Λεπτά πτώματα. Σχεδόν ξυρισμένα αυτή τη φορά.
Σγουρά, μακριά, ατίθασα, ανέμελα, μαύρα.
Σχεδόν αόρατα, μελωδικά, γλυκά, στακάτα, μαύρα. Πυκνά.
Ένα στρογγυλό κρανίο. Έντονα πρασινωπά μάτια. Τώρα φοράω ένα σορτσ, ένα στενό μάυρο, αντρικό φανελάκι. Από παλιά η αγάπη μου για τις αντρικές φανέλες. Είμαι τυλισγμέν ημε μια μαύρη κουβέρτα, απαλή σαν το κεφάλι μου. ένα τσιγάρο στο τασάκι με περιμένει. Ξυπόλυτη.

Περνώ το τσιγάρο, το στριφτό, στα χείλη και τραβάω μια τζούρα. Κι αφήνω απαλά από τα σωθηκά μου να βγει ο καπνός, έτσι όπως μόνο ένας καπνιστής μπορεί να καταλάβει ή έστω... τεως καπνιστης.


Η στιγμή της απόλυτης ηρεμίας πέρασε
μπήκα στην αιωνιότητα
:]