2.8.06

Στον Πόλεμο

αυτό ήθελα μέχρι πριν από λίγο, να βρίσω από υπερένταση και από το σοκ,  μου πέρασε. απλα θέλω να γράψω για να φύγουν από μέσα μου.
 
το έζησα από κοντά, για λίγο πολύ λίγο κι ως επισκέπτρια, μα είναι η πρώτη πραγματική φορά στη ζωή μου, που δεν έχω λόγια. Όχι γιατί είναι φτωχά, αλλα γιατί δεν έχω το κουράγιο, την διάθεση, να συμμαζέψω το μυαλό μου για να μιλήσω για αυτό. Έχω τις φωτογραφίες και αυτό μου φτάνει. 

λίγη ώρα αφού χτυπήθηκε η Κάνα είμασταν εκέι. Απερίγραπτο. Με πήγαν σε περιοχές γύρω από την Τύρο. και δεν ξέρω που αλλού. Δεν ξέρω που με πήγαιναν, μόνο ακολουθούσα, άκουγα, και υπάκουα τυφλά στις προσταγές του οδηγού, χωρίς να σταματώ να φωτογραφίζω ούτε ένα λεπτό. Ίδια τρελλή. Δεν έφαγα, δεν πλύθηκα, δεν ήπια παρά 1/2 λίτρο νερό. Δεν έκανα τίποτα αλλο παρά να φωτογραφίζω. Πίστευα πως αν ασχοληθώ με κάτι αλλο, δεν θα προλάβω. Τι δεν θα προλάβω; μην με ρωτάτε δεν ήξερα. Είχα μια απίστευτη, ακατανόητη υπερένταση. σαν να είχα όλες μου τις αισθήσεις εξωτερικά... σαν να είχαν βγεί έξω από το κορμί μου, πάνω στο δέρμα μου. 

3 μέρες δεν είχα το δικό μου τηλέφωνο, αλλά ένα που έδωσαν αυτοί που με οδήγησαν εκεί. Είπαν πως έτσι, θα ήταν καλύτερα. 

3 μέρες, νερό δεν είδα. Είχα μόνο το φλασκί μου με 1 λίτρο. 

3 μέρες έναν χαμογελαστο άνθρωπο δεν αντίκρυσα. Μα πως ήταν δυνατον. 

...
Θέλω τόσα πολλά να γράψω, αλλά δεν μπορώ. έχω δώσει μια υπόσχεση, σε αυτην που μου έκανε την χάρη να θυμηθεί την επιθυμία που είχα πριν, περίπου, 1 χρόνο, να μπορουσα να φωτογραφίσω τον πόλεμο. 

Ήθελα να ήμουν κοντά, μεσα, στους μεγάλους πολέμους, ανα τους αιώνες και να κρατούσα τα φωτογραφικά πρακτικά. Τι ηλίθια... 

τις φωτο που τράβηξα, τις έχω ήδη δημοσιέυσει, πριν φτάσω ελλάδα, πριν έρθω αθήνα. ευτυχώς γιατί τώρα μπορεί και να είχα καταστρέψει κάθε φιλμ και κάθε memory stick

από το βράδυ του Σαββάτου,21:30, που ξεκίνησα για το σημείο από όπου θα ξεκινούσαμε για εκεί, μέχρι Τρίτη 23:00, που έφτασα στο σημείο πριν την τελική άφιξη στην Αθήνα, ήμουν σαν ένα πτώμα που βαρούσε 1000 κτύπους στην καρδιά. Σχήμα οξύμωρο; 

Ναι, είναι. Κι όμως έτσι αιστάνθηκα. 

Η μυρωδιά, οι ήχοι, οι εικόνες που προλάβαινα και άντεξα να καταγράφω στην μνήμη του μυαλού μου...Ήταν καταπληκτικά και φρικτά. Ήταν ... ήταν... όχι ακόμα δεν έχω χαλαρώσει. Άκουσα από κάποιους, πως την πρώτη φορά που έχεις τέτοια εμπειρία, όταν κοιμηθείς έχεις εφιάλτες. δεν ξέρω, ακόμα δεν μπόρεσα να κοιμηθώ. 

Είστε οι μόνοι άνθρωποι που λέω που ήμουν, πλην βέβαια των 2 πιο κοντινών μου φίλων, που έπρεπε να ξέρουν για τυχόν απρόοπτα. Είστε οι μόνοι άνθρωποι που μπορώ να μιλήσω, άνετα, γιατί δεν με ξέρετε, γιατί δεν είμαστε πρόσωπο με πρόσωπο, για να αναγκαστώ να σας απαντήσω σε πράγματα, που δεν θα μπορούσα να πω... Ή γιατί δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά, άμα θελήσω, μπορώ και να το κάνω. 

άλλωστε, πριν από λίγο μίλησα πρώτη φορά γι' αυτό. Σ' έναν κοινό γνωστό μας! 

Μόλις, επέστρεψα στο κείμενο και αυτολογοκριθηκα. Όχι, γιατί είπα κακιά κουβέντα, αλλά γιατί μετέφερα, πολύ σκληρές εικόνες. 

Τελειώνοντας, όμως, πάλι, κλαίω, βρίζω και το κεφάλι βαραίνει. Γιατί ρε, π--στη μου, γιατί; 

Γιατί να υπάρχουν πτώματα παιδιών, τα περισσότερα, κάμένα και μισά;γιατί πρέπει να υπάρχουν παιδιά που ψάχνουν τους γονείς τους, που έμειναν μόνα στον άκαρδο κόσμο; Γιατί τα εντόσθια ανθρώπων, να είναι χυμένα στο δρόμο; γιατί οι οβίδες, ή όπως αλλιώς τα λένε αυτά τα πράγματα, να σφυρίζουν πάνω από τα κεφάλια μας και να τρέχουμε πανικόβλητοι; Και εντάξει, εγω... για αυτο ακριβώς πήγα, αλλά οι άλλοι; αυτοι που έμεναν σε αυτό τον τόπο; Γιατι να βλέπουν τα ίδια τους τα κομμάτια, τις σάρκες τους, να μετασχηματίζονται σε νεκρά ξεραμένα αίματα και νεκρά μέλη; Γιατί οι φωτογραφίες μου- μας, να' ναι γεμάτες απανθρακωμένα πτώματα; Γιατί τα μάτια των ανθρώπων γύρω μου είχαν ένα κόμπο όπως και ο λαιμός τους; Γιατί ο πανικός σε κάνει ζητήσεις συγνώμη προς ένα πτώμα που πάτησες σε μια γωνιά του δρόμου τρέχωντας; Γιατί το αυτοκίνητο που συνάντησες, στη μέση του πουθενά, να είναι καμένο και γύρω του στάχτες- κορμιά; Γιατί άνθρωποι στρατιώτες, να στρέφουν την κάνη του όπλου, που δε θα πρεπε να κρατούν, ενάντια στον συνάνθρωπό τους. Ποιός τους το έμαθε; Ποιός τους το δίδαξε; Ποιός τους διέταξε; Ποιός; Εμείς. Εμείς οι ίδιοι... 

Η αδιάφορη στάση μας, τα θέλω και τα πρέπει μας. Η μικρή ζωούλα μας... εμείς που στρέφουμαι την πλάτη μας σε κάθε τι διαφορετικό. εμείς με τις παροπίδες μας και τα ... μεγάλα ονειρά μας!

No comments: