29.6.06

Αυτος Είναι Ο Τόπος Π' Αγαπω

ταξιδεψα σε ολοκληρη την ελλαδα. Δυο και τρεις φορες σε καποια μερη. Ειδα χωρια και χωριουδακια, παραλιες και λιμνες, βουνα και δαση, ερημιες και πολυβουα μερη, σημαντικους αρχαιολογικους τοπους και γερασμενους πλατανους, που στην σκια τους ηρεμοι ανθρωποι επιναν το καφεδακι τους και ξαποστασα κι εγω μαζι τους και γιναμε μια παρεα... αληθινη.
 
Είδαν τα ματια μου πολλα, σε τουτη την ελλαδα, που τυχαινει να ειναι η πατριδα μου...
 
Ανεβηκα στην κορυφη του Ολυμπου στον Μυτικα 2917μ πιο ψηλα απο την επιφανεια της θαλασσας και ατενισα ως την Τουρκια. Λιγο πριν, ειχα περασει την νυχτα μου στο καταφυγιο του Κακκαλου.
 
Βουτηξα με τρομο και μαγεια στη Δρακολιμνη, και ειδα τα εντελβαις και τα μικρουτσικα δρακακια, στα Ζαγοροχωρια της Ηπειρου. Στο αγαπημενο Τσεπελοβο εμεινα... Ήπια τα ποτακια μου την νυχτα, σε ενα καταπληκτικο μαγαζακι, σε αλλο χωριο, κοιτωντας τον Βικο. Έπειτα, περπατησα στα σιωπηλα στενα πετρινα σοκακια. Τα φιλαρακια, τα τσιγαρα μας και οι ψιθυροι μας...
 
Χαλαρωσα, ηρεμισα, ταξιδεψα με το μυαλο σαν ημουν στην Γαυδο. Στο Φαρο, στην παραλια του αργυλου, στον Αι Γιαννη... Ψαρεψα, τραγουδησα, γυμνωθηκα... περπατησα ξυπολυτη στην καυτη αμμο κι οσο κι αν καηκα το ευχαριστηθηκα.
 
Χαθηκε το μυαλο μου, πλανευτικε σαν μπηκα στην σπηλια του Αδη, στο ακρ. Ταιναρο, στη Μανη. Σαν κολλησαμε με ενα παλιαυτοκινητο που ειχαμε στο Τηγανι, και αδιαφορα μας κοιταζε μια γελαδα. Το ροκαδικο, αναμεσα στα βουνα... αυτο θυμαμαι. Και τον θειο που στο καφενειο του μας φιλεψε τσιπουρα μαρουλι, ελιες και παξιμαδι. Που ηπιαμε τοσο και δεν ειχαμε το κουραγιο να παμε στο Τσιτσιρι και μπηκαμε στο λιγοτερο γκρεμισμενο πυργο μου και κοιμηθηκαμε παρεα με τα φιδια και 2 υπνοσακκους, 6 ανθρωποι...
 
Εκλαψα, θλιφτηκα, δακρυσα και γεμισε η ψυχη μου στα Χανια και στο Γαιδουρονησι... Πως γινεται να υπαρχει τοση ομορφια... Πως γινεται να αγαπαω αυτο το μερος, τοσο πολυ. Που να κλαιω οταν βρισκομαι, εκει, με δακρυα καυτα και να αισθανομαι οτι πλημμυριζω ολοκληρη με αγνοτητα. Και δεν ειναι λογο καταγωγης, οχι... Ειναι γιατι ειναι υπεροχα... μαγευτικα.
 
Στις Πρεσπες, ψαρεψα βατραχακια και τα εφαγα... Εκει στο μωλο, στους Ψαραδες καθισα κι αποκοιμηθηκα, καθως κοιτουσα περα μακρια... Πως ειναι δυνατον σκεφτομουν να ειναι εκει απεναντι μια αλλη χωρα? Ποιος μας χωριζει? Στο ιδιο χωμα παλευουν οι ανθρωποι, και το ιδιο χορτο τρωνε οι κατσικες... το ιδιο τοπιο.
 
Σε ενα της Κομοτηνης Μουσουλμανικο Νεκροταφειο, χαζεψε το μυαλο, και αφαιθηκε να σκεφτεται τα μυστηρια του κοσμου, ειχε τοση ησυχια που ποτε αλλοτε αλλου δεν ειχα βρει. Στον τενεκε μαχαλα, περπατησα μασωντας σουτζουκ λουκουμ...
 
Στο λαιμο, στο καβουρι, στην τελευταια στροφη, στο τερμα του δρομου, εκει στο αγαπημενο μου πετρινο παγκακι. Εδω στην αγαπημενη Αθηνα...
 
Στα Τρικαλα, στον πολυβουο πεζοδρομο και στις αγαπημενες εξοχες του. Τον Χειμωνα εκει θελω να ειμαι... Και να πεταγομαι τα μεσημερια στα Γρεβενα και να τρωω στο Αμαλ. Κερ...
 
Στην Αστυπαλαια, τοτε που φθινουν οι οπορες... Εκει ψηλα στο λευκο σπιτι... και το βλεμμα να μην εχει κατι να σταματησει... πουθενα... Τιποτα να μην το εγκλοβιζει.
 
Στη Σαμοθρακη... και να παιρνω μερος στο τρελλο χορο των Ξωτικων...και μετα μια βουτια στη Γρια την Βαθρα, στο χαος και την μαυριλα... στα πιο κρυα νερα, στα απολυτο ψυχος μαζι με του Μεζαπου στη Μανη.
 
Ποσο μου αρεσουν τα ποταμια... Ο Βοιδοματης, ο Αρδας, ο Αωος, η Φονισσα... τοσα πολλα και ολα με την δικη τους ιστορια, το δικο τους παραμυθι.
 
αλλα και τα βουνα... Ο ταυγετος ας πουμε... Την προηγουμενη του Αι Λια... εκει στην κορφη, μιαμιση ωρα περπατημα, απο το τη δημοσια, οπως ειχε πει ενα παπουλης, που με κερασε τσιγαρο και υστερα απαντησε στην ερωτηση μου... Με φασολαδα, και κιθαρες, φωτιες και αστερια, λιγο πριν το ξημερωμα και την θεια λειρουργια.
 
Αυτη ειναι η Ελλαδα που αγαπαω... Αυτη ειναι η Ελλαδα που εχω νιωσει να με αγαπαει, οταν με αφησε να περπατω επανω της... στα στενα μονοπατια της παλιας χωρας της Κερκυρας, ας πουμε. Όταν, με αφησε να μαζευω δικταμο στον Ομαλο, απο τα πιο αποκρυμνα μερη που εχω δει... και να πρεπει να σκαρφαλωνω, να κρεμομαι, να τεντωνομαι... Όταν με υποδεχτηκε στα σπηλαια της και με αφησε να δω τα μυστηρια της... Όταν αποκαμωμενη, απ' την πεζοπορια μου εδειξε ενα τεραστιο και λειο βραχο να κατσω και ημερεψε τα νερα της λιμνης που ηταν πλαι, για να βουτηξω να δροσερεψω. Όταν μου εδειξε τα Τροιζονια, το πιο ομορφο μικρουτσικο νησακι... χαμενο μεσα στον κορινθιακο, το μοναδικο κατοικισιμο του κολπου.
 
ομορφια και παθος μαζι...
ηρεμια και αναστατωση...
γνωση και χαλαρωση...

20/09/2006

No comments: