10.11.18

Μονο με Prodigy Θα Καταλαβεις

Κρύο. Αν και ηλιος. Πολυ κρυο. Αυπνη ηδη 26ωρες. Αντεχω; Τρεχατη αναμεσα σε βιβλιοπωλεια και εκδοτικους οικους. Μπλα. Μπλα. Μπλα. Μεσημερι. Μπερδεμενη στις εφημεριδες. Μεσημερι. Θελω να μεινω λιγο μονη να ησυχασω. Οχι αλλες κουβεντες. Εκτος απο του μικρου μπλε. Καφες κι ενα elefantocookie. Κι επειτα, δεχεσαι μια προσκληση. Πρωην φοτητης σου. 28. Jazz live κι αλκοολ. Ξανθος. Σαγηνευτικος. Ξερεις που θα καταληξει. 6 χρονια το παλευει. Στο σπιτι του; Στις τουαλετες; Σε καποια καβατζα... Ισως πισω απο του αλεξ χολ. Στα ορθια.
Ειναι, ομως, χειμωνας. Μην ξεγιελιεσαι. Η καρδια χειμωνιασε. Ποτε δε θα γινει. Λιγο ζαλισμενη τον ακολουθεις. Με το μαυρο μινι φορεμα σου. Αυτο το βλεμμα του... τ' ολο μια προταση. Με τις μαυρες καλτσοδετες απο μεσα. Ανεβαινεις 1560 οροφους. Ηρεμια. Ενα ομορφο μικρουτσικο ησυχο διαμερισμα. Καπου στο μιντ ταουν. Του δινεις ενα φιλι. Κι εκεινος, που 'ναι εξυπνο αγορι, καταλαβαινει. Πηγαινει να ξαπλωσει μονος. Κοιταζει τις μεταξωτες καλσες σου. Σου αφηνει το δικαιωμα. Να τις φορας ακομα. Κι εσυ μενεις να κοιτας. Προς τα εξω.
Τα φωτα μιας υπεροχα τεραστιας πολης με κυκλωσαν χθες τη νυχτα. Μπηκαν σαν ψιθυροι απο το διαφανο γυαλινο τοιχο μιας ψευδαισθησης. Μερικοι διαλογοι χαριτωμενοι σ' εναν μεσσενζερ. Αισθανομαι γρια. Σαν να περασαν 30 χρονια τις τελευταιες 14 μερες. Κι εγω εκει μετεωρη. Η πολη ολοκληρη εμπρος μου κι εγω να κοιτω σα χαζη.
Λίγο πριν ξημερωσει. Του εδωσα ενα φιλι στο στομα. Απλωσε το χερι του και αγκαλιασε τη μεση μου. Θες μηχανικα; Θες να μην κοιμοταν και να με περιμενε; Ποτε δε θα μαθω. Εφυγα. Σχεδον βιαστικα. Εξω. Στο κρυο.
Για το σπιτι.
Θα ναι τωρα ανθισμενα τα γιασεμια στην ελλαδα. Θα μυριζει παντου η γλυκα τους. Μα ενα απο δαυτα, θλιβεται μοναχο.
Ενα μπανιο. Μια ωρα. Ρουχα καθαρα. Βολευτικα στη μαυρη σοφα. Ανοιξα τον υπολογιστη να δω τον αγωνα που χω χασει.
#vidipaok
Πειναω.
Κατι να φαω. Οτιδηποτε. Να βγω και παλι εξω στο κρυο. μπας και συνελθω. Περπατω. Κρυο. Κρυο. Κρυο. Οραματιζομαι τα ματια ενος βασιλια.
Αρθουρο, θαρρω τον λεγανε.
Τα ποδια μου, που θα μπορουσαν τωρα να τους δινουν φιλια, ειναι βαρια. Σαν να μη θενε να πανε. Πουθενα.
15 λεπτα για μια αποσταση 7 λεπτων.
Η ωρα ειναι 9 το πρωι.
Δε θελω σεξ. Κανεις δε καταλαβαινει;
Απο ωρα εχει τελειωσει το απλοικο πρωινο. Λιγο αυγο σπασμενο. Ενας χυμος. Γιατι ηρθες και με μπερδεψες;
Αφου σου ειπα. Τελος.
Μια προσκληση. Ο Brad. Αυτη τη φορα με καλη στο πατρικο του στο Μιτσιγκαν. Θα παω;
12 ακριβως. Εξω απο του Σαμ το μαγαζι. Εχει βρει αμαξι. τζιζας
(ειναι και που αυριο εχουν οι βετερανοι παρελασεις και δε γουσταρω να ειμαι 'δω. τοσο κοντα μου. δε μπορψ να συντονιστω με τουτες τις οντοτητες. απο το παρκο μαντισον μεχρι του τραμπ το πυργοσπιτο. αναστατωση). Ισως.
Μερικες καλτσες. Βρακια. Τζην. Δυο πουλοβερ

8.11.18

It's The Darkness

Καμια φορα, τα κανεις ολα σκατα. Επειδη, ησουν σκατα. Και ξεκινας να λες να λες, και στο τελος και αισθανεσαι οτι εχεις μιλησει για μια εβδομαδα κι ολα ακομα σκατα. Ο καθε ανθρωπος ξοδευει την ζωη του οπως επιθυμει. Μαλιστα, κυριοι. Ετσι ειναι, κι αυτη ειναι η μοναδικη αληθεια.
Κατα τους περασμενους χρονους ημουν ενα μυδι. Απο χθες οχι. Νομιζεις πως συμμαχεις με τη φυση με σκοπο το καλο, ξερεις... για τη νομοτελεια, κι ετσι και στο τελος διαπιστωνεις πως εσυ δεν εισαι πουθενα. Εξοστρακιστηκες. Ετσι απλα. Ειχες υποβληθει σε μια υπνοβατικη κατασταση της οποιας ο υπαιτιος ησουν εσυ ο ιδιος. Πουτσες μπλε... ανθισμενα λιβαδεια. Να περπαταμε χερι χερι. Να αραζουμε στη βεραντα με το κρασακι μας. Με μια ηρεμια ολα, χωρις βιασυνη και φωνες... Και να αλλαζεις πατριδες. Και να γιορταζεις γενεθλια, επετειους, ευτυχισμενες στιγμες. Να λες "εχω ολο το χρυσαφι του κοσμου".
Ξαφνικα ανακαλυπτεις
πως
η ζωη
ειναι επισης γεματη απο
ραγισμενες καρδιες
και σκυθρωπους ανθρωπους
κατω απο τη βροχη
 πως εκει που εδωσες το φιλι σου και το εμπιστευτηκες, να το κραταει καλα κλεισμενο σε ενα ομορφο σεντουκακι, τ' απαρνηθηκε και πηρε το φιλι μιας αλλης.
(εσυ ο ιδιος που με την παλαμη σου, χαιδευες τα μαλλια μου κατι βραδυα με ερωτα
εσυ ο ιδιος με προδοσες.)
Ειμασταν δυο ευτυχισμενοι εραστες
δυο κοτσιφες ζευγαρι
και τωρα η μονη μου σωτηρια ειναι ο πονος.
Δεν υπαρχεις πια.
Les Tenebres du dehour
η ελευθερη υπαρξη μου
ουτε να επιβαλλεις, ουτε να επιβαλλεσαι
να αποπλανεις κι οχι να παραπλανεις
ακους;

5.11.18

Black

Οταν το φως του φεγγαριου χαιδευει τα μαλλια σου, εκεινο το φως το αλλο, αυτο που δεν θα ξαναβρεις πια/
ληθη στο παρελθον
θα πεις
κα θα σ ακουσω
ολα ομως το θυμιζουν
τα ξεχασμενα βραδυα σε ενα κρεβατι αγκαλια με γελια
τις μεταμεσονυχτιες λιγουρες

δεν μπορω να αντισταθω
οι μουσικες που μου παιζες
τα σπαστα ελληνικα σου
ολα γυριζουν γυρω απο σενα
ακομα και στο εδω το τοσο μακρυα σου
η παρουσια σου ειναι παντου

ενας φιλος ειπε οτι χρονος τα γιατρευει ολα
μπα

στο κρεββατι υπαρχει η μυρωδια σου
ποσες φορεσ απο την απουσια μας ηρθε η κελλυ και ετριψε
ενα ολοκληρο σπιτι, να φυγει η σκονη
ποσες φορεσ να τριψω παντου να φυγει η παρουσια σου

τα ματια σου μου λειπουν
το βλεμμα σου τα χερια σου Μου λειπει η φωνη σου
Θα αντισταθω
το κορμι σου το ιδιο μου λειπει
και χανομαι στην απουσια σου
και γεμιζω ενα σπιττι δακρυα
11 ωρες μακρυα σου ηρθα και σε βεπω ακομα κα στο μετρο
στο καθισμα απεναντι μου
κι ειπα βιαστικα σε καποιον
μισο λεπτο. μη φυγεις.
εσυ ησουν που μου εφταξες το πρωινο χυμο μου

Μια στιγμη και χαθηκαν ολα

σε μυρησα στην ακρη της περρυ στριτ, εκει που μ'αρεσε να καθομαι και να ζωγραφιζω
κοιτωντας το ποταμι
κι ερχοσουν με ενα τσιγαρο αναμμενο και με κερναγες
και μου λεγες
μεινε οσο θες
ολα ενταξει, γλυκακι μου
μ' εκεινο το γαμμα το γερμανικο

Το κοριτσι μπορει να πεθανε
βιαστηκα το θαψαμε
και τωρα

πεταξα 11 ωρες μακρυα σου
για να ερθω εδω που πιστευα πως εχεις σβησει απο την μνημη του χωρου

Οι καλτσες πεταμενεσ στο πατωμα
το τζην μου κολλημενο στο σωμα μου
προσπαθω να φλερταρω
προσπαθω να σε βγαλω απο μεσα μου

δε θελω να σε ξεριζωσω οχι ακομα
δεν ηρθε η ωρα
αυριο θα αιτηθω
στο λεω
ακους;

δεν γινεται τιποτα πα
μονο σπαραγμος
εμεινε

για το μελλον που ρχεται μονο
για το μελλον το μπερδεμνεο
σε ενα ακαθοριστο παρον
αγαπη μου γλυκια αντιο

28.10.18

Λουλουδακια

σημερα, οι ζωγραφοι, οδηγουμαστε, φυσιολογικα και, ας πουμε, διαισθητικα, σε μια ερευνα νεων πιθανων μετρων του χωρου. Το σημερα, βεβαιως, το οριζουμε ως: "Τα τελευταα 100 χρονια". Στο λεξιλογιο θα το λεγαμε τεταρτη διασταση. Αναπαριστα την απεραντοσυνη του χωρου, η οποια διαιωνιζετε προς ολες τις διαστασεις με μια κινηση καθορισμενη. Αυτος ο χωρος, λοιπον, ο καθορισμενος, παροτι ειναι ουσιαστικα η διασταση του απειρου, ειναι που δινει την πλαστικοτητα στα αντικειμενα. Οταν εισαι ιμπρεσιονιστης, ομως, ολες αυτες οι διατυπωσεις σε φερνουν σε μια αβολη θεση. Το χρωματικο παιχνιδι της φυσης, που συνθετεται στον αμφιβληστροειδη χυτωνα, ειναι το ενδιαφερον και μενεις εκει. Αγνοεις το μυαλο. Παροτι ολα γινονται μεσα στο κεφαλι σου. Σε κερδιζουν οι αντιθεσεις, τις οποιες αποδιδεις χωρις καμια μηξη χρωματων. Τα τοποθετεις με γενναιες πινελιες το ενα διπλα στο αλλο. Κι αυτο οχι λογο κανονων, αλλα γιατι αντιλαμβανεσαι καλυτερα το φως και την σκια. Κι ενω συνθετεις, στην ουσια γινεται μια ευφυης αποσυνθεση νομων και κανονων. Το αποτελεσμα ειναι ενα συναισθημα παλλωμενης διαφανης φωτεινοτητας.  Προσπαθεις δλδ να μετασχηματισεις, αλλα ουσιαστικα εναντιωνεσαι. Ειναι αρμονία και ιδεολογια, ταυτοχρονα. Η δραση αυτη του ζωγραφου ειναι το αντιδοτο μιας κρισης που εκδηλωνεται καθε καποια χρονια στην ευρωπη. Το αντιδοτο της θετικιστικης συμπεριφορας που στοχο εχει να σβησει την ταραχοποιο δραστηριοτητα ωστε να εμποδισει τον ανθρωπο να μετασχηματιστει σε πολιτικο ον. Για να τελειωνουμε με τις θλιβερες παγιδες, λοιπον, πρεπει να παψει ο ενθουσιασμος του ηλιθιου. Κι επειδη οι τεχνες, εχουν περισσοτερα πραματα να μας δωσουν περα απο το να καλλιεργησουν την αισθητικη μας, εμπιστευτειτε τα παιδια σας σ' αυτες.
Eτσι θα διαλυθουν οι βλαβερες αστικες κοινωνιες του μηδενισμου, της μετριοτητας, του ωχαδελφισμου, της ανισοτητας, της ανελευθεριας.
Ας αφησετε επιτελους τα παιδια ελευθερα να παιξουν κατω απο τι κληματαριες, να τραγουδουν και να λεν αστεια.

30.5.18

Μιά Ανάμνηση

καπου
αναμεσα στις λεξεις κρυμενη ειμαι κι εγω
Δεν θα με δεις ποτε. Ποτε δεν θα με αναγνωρισεις
Σμιλεμενη στην ψυχη θα επιδειωκω να μεινω, παρα μεσα στο μυαλο σου. Μια θολη εικονα, μια μνημη με ψυχη
Ακουσε με, κοιταξε με
Σε ψαχνω
Ειμαι εγω. Μια οπτασια και μιας πλανης φως κι ας μενω μεσα στο σκοταδι κι ας με θελεις σκια
Ακου. Τα δενδρα θροΐζουν. Κοιταξε τα συννεφα να λειωνουν στους καπνους... Η εικονα μου ειναι εκει, μεσα.
Ακου με. Σου ψιθυριζω.
για
εκεινο το φιλι, το τρυφερο, το μονο.
Σου αρεσε να ρουθουνιζες διπλα στο δερμα μου
Οκτω η ωρα. Παλι.
μιλα μου, οπως να συνεχιζε ο χρονος, οπως σαν να μην διακοπηκε ποτε.
Κοιτα με. Παρε με.
Μη μ’αφησεις, κι ας κανω τα παντα για να φυγεις
Θα με δεις... Θα με αναγνωρισεις.
see my true reflection

2.9.16

Θυμισεις

εχουν ευχαριστα κανει καταληψη  στο μυαλο. Εχθες, ανοιξε το νυχτολουλουδο. Θυμηθηκα τον Κωνσταντινο. Αραγε, ειναι ακομα με τη Μαριαννα του; Μου λειπει η θαλασσα. Βουτια απο το δεξι βραχο στην Ακεφαλο. Κανεις δε θα ηταν κατω απο το δενδρο, το ενα κ μοναδικο.   Μεσογειος. Ακατανοητη. Υπεροχη. Ο Γιαννης φαινεται ευτυχισμενος. Εχω καιρο να του μιλησω. Παντα τον σκεφτομαι, ομως, κ τον αγαπω. Η Λιλη. Αυτο το υπεροχα καταπληκτικο πλασμα. Ιατρος, πια. Ο Μαξ, ο σκυλος, τον ειδα σημερα κουτσο. Μου κουνησε την ουρα. Ηρθε διπλα, ξαπλωσε ανασκελα να του δωσω μερικα χαδια. Η γειτονια δεν αλλαξε καθολου. Μονο οι ελιες ψηλωσαν. Εφτασαν στον ουρανο. Το πεζοδρομιο χαλασε. Ειμαστε 2 χρονια εκτος Ελλαδας, για πολλοστη φορα, αλλα παντα εδω ειναι η βαση μας. Εδω ειναι το σπιτι μας. Δε θα μπορουσα ποτε να σκεφτω, οτι θα υπαρξει μηνας που δε θα κανω τρανσφερ το ποσο για το ενοικιο αυτου του σπιτιου... Ειναι κατι σαν ασφαλεια. Τι στο διαολο... γερναω. Να' σαι καλα, Σ. Τ.
Αυτες τις μερες που θα ειμαστε εδω με τον πιτσιρικα τον μεγαλο, οι υπολοιποι εφυγαν μετα τις διακοπες, ωστε να συναντησει τους φιλους τους, δε μπορω να μαγειρεψω. Ειμαι σιγουρη οτι θα θελησει να φαει σουβλακια και ξερω κ ακριβως απο που! Να δω εγω τι θα φαω.